Είμαι εκστασιασμένος πολυαγαπημένε αναγνώστη! Ενώ κανονικά την προηγούμενη Κυριακή το πρωί θα έπρεπε να ξεναγώ τη Μαντόννα στα αξιοθέτατα της Αθήνας, στριμώχθηκα στην ανήλιαγη και ανάερη αίθουσα του γηροκομείου και κρεμάστηκα από τα χείλη του ινδάλματός μου. Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις ποιον εννοώ, ένας είναι ο Λύκος!
Με είχε προετοιμάσει από πριν ο θείος Κορνήλιος λέγοντάς μου ότι θα παρακολουθούσαμε έναν σύγχρονο Δημοσθένη. Όμως η ομιλία του ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες. Έτριξαν συθέμελα τα μπετά και δάκρυσαν οι εικόνες τις παναγίας! Όμως μη σε κρατώ σε αγωνία λατρεμένε, ορίστε το κλείσιμο του λόγου αυτής της μικρής θεότητας: "Διοτι υπαρχουν πολλα κενα πατριωτικα σημερα, ε, για ολες τις γενιες των κατοικων και του δημοτικου συμβουλιου τα οποια είναι πολιτικα κοινωνικα οικονομικα τα οποια φυσικα είναι οραμα μας. Την ιδια ωρα μας είναι να παραμεινουμε ο δημος κυμης σωστος,να μπορεσουμε, ε, να δουλεψει ολοι δυνατα, ε, για να πετυχουμε το βελτιστο οριο αναπτυξης μας. Ευχαριστω."
Πολύ στεναχωρήθηκα που οι θείες μου δεν εκτίμησαν το μεγαλείο του ανδρός. Η θεία Ιουλία χασκογελούσε και η θεία Βιργινία σχολίαζε περιπαικτικά ‘άραγε καταλαβαίνει τι λέει;’. Όμως που να συνειδητοποιήσουν οι καημένες τον έντεχνο και μεστό του λόγο. Είναι ο μοναδικός Κουμιώτης που έχει το χάρισμα να μιλάει ελληνικά με προφορά σαμάνου, να συντάσσει προτάσεις της δημοτικής με γερμανικό συντακτικό και συγχρόνως να κάνει σαρδάμ στα καντονέζικα! Κάθε λόγος του και ένα διαμαντάκι για τη σύγχρονη λαογραφία, κάθε πρότασή του και μία ώθηση για τις έρευνες στη γλωσσολογία.
Δραπετεύω από τα λογοτεχνικά και περνάω στα της επικαιρότητας, γιατί υπάρχει μείζων θέμα με το πολυαγαπημένο μας, που ο θεός να μου κάψει το πληκτρολόγιο και να του δώσει βουλευτική θητεία, δήμαρχο. Γράφει ο καλός μου: "Κατά τη διάρκεια των εργασιών (εκσκαφές-θεμελίωση-τοιχία αντιστήριξης) λόγω των σημαντικών γεωλογικών προβλημάτων που υπάρχουν στην συγκεκριμένη περιοχή κρίθηκε αναγκαίο να γίνουν επιπρόσθετες εργασίες για την ασφάλεια της οικοδομής, που είχαν ως αποτέλεσμα να καλυφθούν 53 τ.μ υπογείου επιπλέον από όσα προβλεπόταν από την αρχική άδεια (204 τ.μ αντί των 151 τ.μ)". Φοβάμαι γλυκέ αναγνώστη ότι λόγο των γεωλογικών προβλημάτων θα αναγκαστεί να καταφύγει και σε άλλες αντισεισμικές λύσεις που δοκιμάζονται καθημερινά στην Αθήνα, όπως η κάλυψη ημιυπαίθριων χώρων και τα πανωσηκώματα.
Λυγίζω και μόνο στην ιδέα ότι ο δήμαρχός μας θα μπει σε τόσα έξοδα για να αφήσει ένα κεραμίδι στην οικογένειά του. Αναφέρει ο ήρωάς μας τη ‘λήψη προσωπικού τραπεζικού δανείου’, ‘τα έσοδα από την πρόσφατη πώληση του πατρικού μου σπιτιού στην Κύμη’ και ‘την πραγματικά δύσκολη απόφαση να παραιτηθώ από την Δ/νση Τεχνικών Υπηρεσιών της Εθνικής Τράπεζας στην Αθήνα, όπου για 20 περίπου χρόνια υπηρετούσα ως Τοπογράφος Μηχανικός’. Βαλαντώνω γλυκέ αναγνώστη και στο μυαλό μου έρχονται οι παρακάτω στίχοι της ελεγείας του Notis:
Στα μονοπάτια του καημού,
στη γέφυρα του στεναγμού,
μ’ έκανε η μάνα μου.
Μια φθινοπώρινη βραδιά
Ζωή τη κρύα σου ματιά,
Είδαν τα μάτια μου.
Δεν αντέχω τόση στεναχώρια dear, πάω να βάλω στο πικάπ ένα παλιό δίσκο της Peggy Lee να ξεσκάσω.

